ဘ၀ ဆိုတာ ေသဆံုးျခင္း

ေအးမြန္၊        ၊  ျမိဳ႕မျငိမ္းက ဖိနပ္ေတြကို ညီညီညာညာ ခၽြတ္သြားခဲ့တယ္။ ကားဘီးၾကီးေတြေအာက္ကို
သာသာယာယာပဲေလွ်ာက္၀င္သြားခဲ့တယ္။ ပိုက္ဆံ ရခ်င္ရင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးစိုက္ဖုိ႔ သူအၾကံေပးခဲ့တယ္
။ ၿပီးေတာ့ ကမၻာေျမမွာ သီခ်င္းေတြလည္းထားခဲ့ပါတယ္။

ဘ၀ဟာ ေသျခင္းတရားပဲလုိ႔ ရြတ္ဆိုမႈရဲ႕ အဆုံးသတ္မွာ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုေရွ႕ ခဏခဏေရာက္တယ္။
အ၀တ္ေဟာင္းေတြ…။ ထီး အေဟာင္းေတြ…..။ ဘ၀ေဟာင္းေတြ……။ ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ႕ျခင္းေတြ…။ အဆံုးသတ္ေပးပါ။

ဓါတ္ပံုတစ္ပံုရိုက္မယ္။

ဖိနပ္တစ္ရံထားခဲ့မယ္။ ဘ၀ဟာေသဆံုးျပီးရင္ အသစ္ပဲျဖစ္သင့္တယ္။သုညၿပီးရင္ တစ္လုိ႔အေမေျပာဖူးတယ္။ ေျပးစရာေျမမရွိေတာ့ဘူး
လား။ ေနာက္ဆံုးေတာ့မင္းထားခဲ့မွာသိပါတယ္။ ၀ိုင္နီနီေတြျမိဳခ်လုိက္တိုင္း ပူေႏြးရွတသြားတာသိတယ္။ တစ္စံုတစ္ခုကို သိတယ္။
မူးယစ္ ရီေ၀ျခင္းေတြနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို ရပ္တန္႔ပစ္လုိ႔မရဘူး။ သံသရာဆိုတာရွိတယ္။

အမွည့္လြန္သစ္သီးလည္းမာနၾကီးခြင့္ရွိတယ္။

လူတိုင္းဟာလူအမ်ားရဲ႕ ေလးစားခြင့္ကို ခံထိုက္တယ္။ အမ်ဳိးေကာင္းသမီးေတြက အိပ္စရာအခက္အခဲရွိတယ္။
ဘ၀ကိုျဖတ္သန္းဖုိ႔ စာေတြ ဖတ္ရတယ္။ A,B,C ။ ဓါတ္ပံုရိုက္ရတယ္။ မူးရတယ္။ ရယ္ရတယ္။ ဒါဘ၀ပဲ…။

ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေဟာ္တယ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အတူတူပဲ။ ေငြက ဒုတိယဘုရားသခင္ပဲ။ ပထမဘုရားသခင္မွ ေရာက္မလာပဲ. ။
ေငြမရွိရင္ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ေငြရွိရင္လည္းဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ဘ၀ကဘ၀ပဲ။ ခဏခဏဆုိရင္ေတာ့ မေကာင္းဘူး။ ကိုယ္ၾကိဳက္တာကို ကိုယ္ဆက္လုပ္။ သူမ်ားမၾကိဳက္တာမလုပ္ဖို႔ လိုတယ္။ သူေတာ္စင္ေတြကေရာ ဘာေတြလုပ္တတ္သလဲ။ ျမင့္ျမတ္စင္ၾကယ္ျခင္းက အျပစ္အနာကင္းမဲ့သလား။ ေနာက္တစ္ေယာက္မတဲြရဘူးလား။ မတြဲရေတာ့ဘူးလား။ ရင္နာစရာမရွိရင္ နာက်င္စရာလည္းမရွိဘူးလား။ ကဲ… ၿပီးၿပီလား။ ဒါဘ၀လား။
ဘယ္ကိုသြားဦးမွာလဲ။ ဘာေတြလုပ္ဦးမွာလဲ။ ဘာေတြျဖစ္ဦးမွာလဲ။ မင္းအိပ္မေပ်ာ္ဘူးလား။ ရန္ကုန္ျမစ္ ၾကီးရွိတာပဲ။ ၀ိုင္နီနီေတြရွိသားပဲ။
သီခ်င္းေတြလည္းရွိတယ္။ ဖိုးသားလည္းရွိတယ္။ ဘိုေလးလည္းရွိတယ္။ အမ်ဳိးေကာင္းသမီးေတြ ကို ေစာင့္ေရွာက္ၾကဖို႔လုိတယ္။. အေရာင္ေတြက ို ခ်ဳပ္မထားမိဖို႔လုိတယ္။ ဆက္သြယ္မႈဧရိယာျပင္ပမွာ ငါဘတ္ထရီမရွိေတာ့ဘူး။ အဆံုးမွာေတာ့ လူတိုင္းဟာ ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ ခ်စ္တတ္သြားရမွာပဲေလ။

အႏုပညာသမားဆို ျမိဳ႕ေဟာင္းကိုလည္း စြန္႔ရဲတယ္။ ျမိဳ႔သစ္ကိုလည္း တည္ရဲတယ္လို႔ ဇာတ္ညႊန္းဆရာျငိမ္းမင္းက ေျပာတယ္။ သတင္းေထာက္ေတြတစ္ဦးခ်င္းရဲ႕ဘ၀ေတြဟာ ကဗ်ာေတြျဖစ္ေၾကာင္းသတင္းဆရာ ေဒါက္ေကာ္စပါကေျပာခဲ့တယ္။

သူမကတတ္တူးမဟုတ္ဘူး။ ခႏာကိုယ္ေပၚမွာ ထင္ဟပ္ေနစရာမရွိဘူး။ အရုပ္ဆုိးဖ်က္ဆီးပစ္စရာမလုိဘူး။ အေသြးအသားထဲမွာ ရွိတာ ပဲလိုတယ္။
လကုန္ရင္ အေဆာင္ေျပာင္းရမယ္။ အ၀တ္ေတြလႊင့္ပစ္ရမယ္။ သူမက အထုပ္ေတြအမ်ားၾကီသယ္တတ္တယ္။ ေလးလံရင္ လႊင့္ပစ္ရမယ္။
အေဆာင္ဆိုတာ ေနေကာင္းတဲ့အရပ္တစ္ခုမွမဟုတ္တာ။ လႊင့္ပစ္လုိက္။ ဘ၀က အမွတ္တံဆိပ္တစ္ခုလို ရွိသင့္တယ္။ Brand ေတြနဲ႔ပဲေန။အလြယ္တကူေဟာင္းႏြမ္းမပစ္ဖုိ႔လိုတယ္။ ကိုေအာင္ေ၀းက လြမ္းစရာေကာင္းတယ္။ အမ်ဳိးေကာင္းသမီးေတြရဲ႕ ဘ၀ လမ္းဟာ ခါးတယ္။
နားရြက္ကားကားေတြနဲ႔ ကမၻာေျမကို နားစြင့္တတ္ဖို႔လိုတယ္။ သားငယ္ေလးက စကားတတ္တယ္။

အိပ္စရာမရွိရင္မအိပ္ပဲေန။ ဗ်ိဳင္းေတြကေတာ့ မက်ည္းပင္အိုေဟာင္းေတြနဲ႔ အဆင္ေျပတယ။္ သူတို႔သိပ္ျဖဴစင္ၾကတယ္။ သားငယ္ေလး
ကစကားတတ္တယ္။

အိမ္အ၀င္ဖိနပ္ခၽြတ္မွာ မကိုက္တတ္တဲ့ ေခြးႏွစ္ေကာင္ရွိတယ္။ အိမ္အကူမိန္းမၾကီးက ဟန္ပန္ၾကီးေနတယ္။ ေထာင္ဆုိတာ နံရံမျခားတဲ့
သံဆူးၾကိဳးေတြရဲ႕ ေနရာျဖစ္မွန္း နံနက္ခင္းမွာ ျမင္ရတာ အံ့ၾသစရာေကာင္းတယ္။

အသံနီနီေတြကို တစ္ျမိဳ႕လံုး ကိုင္ေဆာင္ထားၾကရမယ္။ သမၼတၾကီးရဲ႕မ်က္၀န္းေတြက ၾကင္နာသနားတတ္တယ္။ ငါတို႔ေခတ္ရဲ႕ ပိုင္ဆုိင္
မႈဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ သမုိင္းပဲျဖစ္တယ္။

သတင္းေထာက္ေတြရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြကို ငါတုိ႔လိုလားတယ္။ သူတို႔ အသဲကြဲေနလား။ သတင္းလိုက္ဖုိ႔ ခရီးစရိတ္မရွိဘူးလား။
ပလက္ကၽြတ္ေနလား။ ၀ိုင္မူးေနလား။ ကလပ္သြားဖုိ႔ လိုသလား။ စတုတၳမ႑ိဳင္မယိမ္းယိုင္ဖုိ႔ပဲလုိတယ္။ေပ်ာ္ရႊင္ေရးလုိတယ္။သတိရ
လိုက္တာ ။ လြမ္းလိုက္တာ။ သူမမွာ ေျပာစရာေတြရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အစ္မျပန္ရမယ္တဲ့။ ေကာင္းကင္ကျပာေနတယ္။ က်င့္၀တ္ဆုိတာ
လူတိုင္းနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ကိစၥျဖစ္တယ္။ ေမတၱာတရားက ေဒါသထြက္ေနတယ္။ ဖုန္းဆက္မယ္လုိ႔ေျပာခဲ့တယ္။ ေက်ာခုိင္းတတ္ဖုိ႔အေလ့အက်င့္
လုိတယ္။ ေငြရွာဖုိ႔ေငြရွာတတ္ရမယ္။ လူတုိင္းကရိုးသားဖုိ႔လိုတယ္။ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို အမွန္အတိုင္းဖြင့္ဟဖို႔လိုတယ္။ေခါင္းမွန္မွန္ေလွ်ာ္
ဖို႔လိုတယ္။ ဆံပင္စိုေတြ မင္းေၾကာင့္ဖ်ားလိမ့္မယ္။

ေမာင္ရွိေပးေလ..။ အနားမွာေမာင္ရွိေပးေလ..။ မေသခ်ာဘူး။မေသခ်ာဘူး။ ဘ၀မွာ ဘယ္အရာမွ မေသခ်ာဘူး။ ေကာင္မေလးက ျဖဴ
ဖက္ျဖဴေ၇ာ္ျဖစ္ေနၿပီ။ သူအသားေတြေျခာက္ေနၿပီ။ တစ္စံုတစ္ခုကို သူလုိအပ္တယ။္ အသဲကြဲတယ္ဆိုတာ ထပ္တလဲလဲေတာ့မေကာင္း
ဘူး။ ေအးခ်မ္းျခင္းေဆာက္တည္ရာဘယ္မွာလဲ။ ေမတၱာတရားဘယ္မွာလဲ။

ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုမွာ ေရႊဘရွိေနေသးလား။

သူက ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့ရင္ အေလးျပဳဖုိ႔လိုမလား။ သူက အမ်ားအတြက္ သူရဲေကာင္းပဲျဖစ္တယ္။ ဟန္ေဆာင္ျခင္းကို မုန္းတယ္။
ေလာကကို သေရာ္တယ္။ အိေျႏၵၾကီးၾကီးနဲ႔ လက္တုန္႔ျပန္တတ္တယ္။ သူ႔လက္သည္းေတြရွည္တယ္။  မုန္႔ေတြ၀ယ္သြားဖို႔ လုိတယ္။
လုိအပ္ရင္သူအကုန္လုပ္လိမ့္မယ္။ လူေတြက လိမ္ညာတယ္။ သူက ေရႊဘျဖစ္တယ္။ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ျဖစ္တယ္။ လုိအပ္ ရင္ဖုန္းပိတ္ထားရမယ္။ အစာအိမ္ေရာင္ရမယ္။ သတင္းေထာက္ေတြမွာ အစာအိမ္ေရာဂါရွိတယ္။ ဒါ .. ဂရုစိုက္သင့္တယ္။ ျမိဳ႔ျပင္မွာ လယ္ယာေျမေတြရွိတယ္။
လယ္သမားေတြရွိတယ္။ ဘ၀ေတြရွိတယ္။ ဒါ.. ဂရုစိုက္ရမယ္။ ေရတံခြန္နဲ႔ ေမတၱာတရားလည္းရွိတယ္။ သူတို႔သီခ်င္းဆုိၾကတယ္။
အေဖၾကီးက အေမၾကီးကိုခ်စ္တယ္။ အေမၾကီးနဲ႔သမီးေလးေတြ တသားတည္းရွိတယ္။ သူတို႔ွမွာ ကတိစကား နဲ႔ေမတၱာတရားရွိတယ္။
အစ္မၾကီးက ညီမေလးေတြကိုခ်စ္တယ္။ သူတို႔အိမ္မွာ ၾကက္တူေရြးသံုးေကာင္ရွိတယ္။ မွ်စ္ခ်ဳိးၾကတယ္။  ေမ်ာက္ေတြရဲ႕လႈပ္ရွားမႈကိုၾကည့္တယ္။ ကမၻာေျမရဲ႕အေရြ႕ကိုၾကည့္ၾကမယ္။ ကေလးေတြမုန္႔ဖုိးအတြက္ စာအုပ္အငွား ဆုိင္ေလးဖြင့္မယ္။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေလးေလး
စားစားခ်စ္ဖုိ႔ပဲလိုတယ္။ ကမၻာၾကီးေပၚမွာ တုန္႔ျပန္မႈေတြအတြက္ တန္ျပန္ သက္ေရာက္မႈမရွိလည္းေနပါေစ။ အားလံုးက ပံုျပင္ေတြပဲေလ။
မင္းဘ၀ကို မင္းၾကိဳက္သလုိေနထိုင္ခြင့္ရွိတယ္။ ငါ့မွာဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ အခ်ိန္တုိင္းမွာ ငါမင္းကို ခ်စ္ေနဦးမယ္။ ငါတုိ႔ရိုးရိုးရွင္းရွင္းပဲေျပာၾကမယ္။
ယံုၾကည္မႈနဲ႔အခ်စ္က ထပ္တူထပ္မွ်ရွိတယ္။ ဇူဇူးေလး ဖ်ားေနတယ။္ ကမၻာေျမလည္း အေအးမိေနတယ္။ ငါတုိ႔ ဖလူဇာေသာက္ၾကမယ္။

ည..ည… အိပ္မေပ်ာ္လုိ႔ဖုန္းဆက္ရင္ဘာေျပာၾကမလဲ။ စိတ္ကိုဘာနဲ႔မွ တားဆီးလို႔မရႏိုင္ဘူး။သူမဟာလူေကာင္းတစ္ေယာက္လို႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ သူေတာ္စင္နတ္သမီးတစ္ေယာက္ေတာ့မဟုတ္ရပါဘူးလို႔ မြန္ရိုးကေျပာခဲ့ပါတယ္။ အကုသိုလ္တရားေတြကို အၾကိမ္ၾကိမ္ က်ူးလြန္ခဲ့ဖူးေၾကာင္း
သူမ၀န္ခံသြားခဲ့ပါတယ္။ နတ္ဆိုးကေ၀မဟုတ္တဲ့သူမကစြဲမက္ဖြယ္အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးပဲျဖစ္ပါတယ္။ သူမမွာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေျမာက္
မ်ားစြာရွိေပမယ့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးစစ္သည္တစ္ဦးမဟုတ္ပါဘူးလုိ႔ေျပာခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့.. သူမဟာ အေျပာက်ယ္လွတဲ့ ကမၻေျမၾကီးေပၚမွာ တစ္စံုတစ္ခုကိုခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးဖို႔ လိုက္ရွာေနတဲ့ မိန္းမငယ္ေလးတစ္ဦးမွ်သာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ မနက္ျဖန္မွာမရွိဘူး။ ဒီေန႔လည္းမရွိဘူး။ မေန႔ကမွာရွိခဲ့တယ္။ မြန္ရိုးက အထိီးက်န္ျခင္းေၾကာင့္ေသဆံုးရတယ္။
သူမ လည္း အထီးက်န္ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေရတံခြန္တစ္ခုဆီ ေရာက္ခဲ့တယ္။ သဘာ၀တရားရဲ႕ခ်စ္ျခင္းကလံုျခံဳတယ္။
အေသြးအသားထဲထိ စီးဆင္းတတ္ၾကရမယ္။ တစ္စံုတစ္ခုကို ခဏေမ့ေနလုိက္။ ဆူးဆုိတာ နက္နက္နဲနဲဆူးမွာပဲ။ အေ၀းကို
ေငးၾကည့္ လုိက္။ အရႈံးဆုိတာ ခံယူသူနဲ႔ပဲဆုိင္တဲ့ကိစၥ။ မုိးတြင္းဆိုေရတံခြန္က ေရလွ်ံမယ္။ နာက်င္စရာမ်ားကို ေမ့ထားပစ္ဖို႔ လိုတယ္။
မနက္ျဖန္ ကို ေရစီးသံေတြနဲ႔ ေစာင့္ဆုိင္းၾကမယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆုိတာရွိတယ္။ အေမ့ကို လြမ္းတယ္။ သမီးေတြကိုလြမ္းတယ္။
အေဖၾကီးက ပင္လယ္ကိုျဖတ္ရဦးမယ္။ သတင္းစကားေတြသယ္ယူလာဦးမယ္။ ကမၻာေျမရဲ႕တစ္ေနရာရာမွာ သိပ္ဆင္းရဲေနသူေတြရွိတယ္။
ဘဂၤလား ပင္လယ္ေအာ္ကို ငါတုိ႔  ထိန္းသိမ္းၾကရမယ္။ ဘ၀ဟာ ဇာတ္ညႊန္းေကာင္းတစ္ပုဒ္ပဲျဖစ္တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ရုပ္ရွင္နဲ႔ ဗီဒီယိုေတြဟာ ဇာတ္ညႊန္းခနည္းနည္းပဲရေသးတယ္။ သတင္းေထာက္ေတြလည္း စာမူခနည္းနည္းပဲရေသးတယ္။ ဟုတ္ကဲ့။ အတူတူၾကိဳးစားၾကရမယ္။

အစ္မကိုျပန္ပို႔ေပးရမယ္။ ျမစ္ဆိပ္ကမ္းနားက ေလေတြအရမ္းတုိက္တယ္။ အဲဒီေန႔ကမုိးမရြာဘူး။ မုိးေလ၀သေၾကျငာခ်က္လည္းမရွိဘူး။
သူမသိပ္ေၾကာက္ေနတယ္။ ကမၻာေျမမွာ မိခင္တုိင္းအတြက္ ေသာကမုန္တုိင္းေတြရွိတယ္။ ၀ိုင္အနီေတြရွိတယ္။ အခ်ိန္တုိင္းမွာ ျဖစ္
တည္ျခင္းရွိတယ္။ ကိုယ္ျပဳတဲ့ကံကိုယ္ျပန္ရတတ္တယ္။ ေသျခင္းတရားက အားလံုးနဲ႔ အတူတကြပဲရွိပါတယ္။

ျမိဳ႔မျငိမ္းက ဖိနပ္ေတြကို ညီညီညာညာ ခၽြတ္သြားခဲ့တယ္။ သတင္းစာဆရာေတြက ကဗ်ာဆန္ခြင့္ရွိတယ္။
မြန္ရိုးဟာ ကမၻာေျမၾကီးေပၚ မွာ တစ္စံုတစ္ခုကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးဖုိ႔ လိုက္လံရွာေဖြသြားခဲ့တဲ့ မိန္းမငယ္ေလးတစ္ဦးမွ်သာျဖစ္ပါတယ္။

ေအးမြန္